கற்றலும் சமூகமும் – 4 : யோகநாளும் அதைத் தொடந்த சலசலப்பும்!

வழக்கம் போல, கமெண்ட் கம்பனாய்க் கருத்துச்சொல்லப் போய், அதுவேவொருப் பதிவான கதை. இந்த யோகநாள் வந்தததும் வந்தது, விதவிதமாய் கதைகள் சுற்றிவருகின்றன! சிந்துசமவெளி நாகரீக பசுபதி யோகநிலையை வைத்து யோகக்கலை அந்நாகரீகத்திலேயே இருந்தது எனக் கருதுவோரும் உண்டு. பிலாடஸ் போன்றவற்றில் இருந்து யோகா வந்தது என விளங்காமல் கேட்ட மேற்கத்தியோரையும் கண்டிருக்கிறேன்– பாவம், அவர்களுக்கு இந்திய வரலாறுத் தெரிய நியாயமில்லை. ஆனால், சிலநாள்களாக இணையத்தில் நடப்பவற்றை வைத்துப் பார்க்குங்கால், நமக்கு உண்மையில் வரலாற்றையறிய விருப்பமா, இல்லை எவனையாவது போட்டுமிதித்தால் நலம் என்ற உளவியல் பிரச்சினையா எனத் தெரியவில்லை!

நேற்று ஒருவர், அவர்தம் கட்டுரையில், தான் எப்படியெல்லாம் வலதுசாரி எனும் வரையறைக்குள் அடங்காதவர் என்று இடதுபக்கட்டு இண்டிகேட்டரை எரியவிட்டார். அப்படியே, இடதுசாரிகள் எப்படியெல்லாம் நேர்மையாகப் போராடினால் எப்படியெல்லாம் முட்டுக்கொடுத்து ஆதரிப்பார் என சொல்லிக்கொண்டே வலதுபக்கம் கையைப்போட்டு, ஆதலால் வலதுசாரிகள் தான் நாட்டை நன்றாகவும் ஒழுக்கமாகவும் நடத்தமுடியும் எனக்கூறி நேராக விட்டு அடித்துக் கொண்டேப் போனார். (சிலவருடங்களாக, இம்மாதிரிப் பேசும் நிறையப் பேரைக் காண நேர்கிறது )

இன்னொருவர் வெகு குதர்க்கமாக, யோகாவில் உள்ள சில விசயங்களை அந்தக்கால மேற்கத்திய உடற்கட்டுவீரர் சாண்டோவின் பயிற்சியில் இருந்து எடுத்ததாகக் கூறினார். எப்படியெல்லாம் வலதுசாரிகள் வரலாற்றுத்திரிப்புவேலைகளைச் செய்கிறார்கள் எனக்கூறும் கூட்டத்தைச் சார்ந்த அவரே வரலாற்றுத்திரிப்பு வேலைகளைச் செய்திருந்ததையும் காண நேர்ந்தது.

இவர்கள் இருவரும் யாருக்காக வேலைசெய்கிறார்கள் என விளங்கவில்லை.

இன்னொருப் பதிவில், யோகாவினை வைத்துச்செய்யப்படும் அரசியலைக் கிண்டல் செய்திருந்தார், நம் நண்பர் <span class=”_247o”>Ganesh Ezhumalai! </span> நான் அதில் சீரியசாக ஒருப் பதிலைப் பதிய, ஒரு நண்பர், யோகாவின் வரலாறு தான் என்ன எனக்கேட்க, இப்பதிவு வளர்ந்துவிட்டது.

நம்மிடம் இருந்து சென்ற திபெத்திய புத்தமத தந்திர யோகங்களே, ஓரளவுப் பழமையானது எனும் போது, அதன் அழகைக் காண நேர்ந்தாற்நல்லது, சைக்கோசோமாட்டிக்காக உடலில் அது ஊடாடுவதைக் கண்டு இன்புற்றால் நலம். அரைகுறை வரலாற்றறிவு யாருக்கும் நல்லதில்லை. தற்போதைய அறிவியலும் வயிற்றில் உள்ள பாக்டீரியாக்கள், வயிற்றின் இயக்கம் சார்ந்தே நம் மூளை இயங்குவதாகக் கூறுகிறது. IBS போன்ற வயிற்றுபாதைகளுக்கு நமக்கு இன்னும் மருந்து என்னவெனத் தெளிவாகத் தெரியவில்லை என்கின்றனசில மருத்துவ ஆய்வுகள். ஆனால், மனது சரியில்லாமல் போவதற்கு வயிறும் அதற்கு பின்னுள்ள சூக்கும முடிச்சுகளும் (நாபி, மணிப்பூர சக்கரம்) ஒரு வகையில் காரணம் என ஊகித்திருக்கிறார்கள். சப்பான் முன்னோர்கள் கூட முட்டாள்களல்லர் போலிருக்கிறது, உதாரணத்துக்கு அவர்கள் மனநிலை பிரண்டவர்களை வயிறு சரியில்லாதார் எனக் குறிப்பிடுவதாக, என்னுடைய யோக குரு குறிப்பிடுவார்.</div>

இன்னொரு உதாரணம், களரி, பரதம் போன்றவை, வேட்டையாடும்போது கற்ற விசயங்கள், உடற்பயிற்சி ஆயின, களரி போன்ற போர்முறைகளாயின, பின்னர் போரல்லாத காலத்தில் அவை ஆடும் போது பரதம் போன்ற கலை பிறந்தன, இவையெல்லாம் இருக்கும் போதே, மெதுவாகவும், வேகமாகவும் பயிற்சிகளாகும் போது, கிரியைகளூம் ஆசனமும் வந்திருக்க வேண்டும். நான் செர்மனி வந்தப்புதிதில், அப்போதெல்லாம், யூட்யூப், விக்கி போன்ற விசயங்கள் இல்லாத நேரம், எங்கள் ஊரில் களரி, சிலம்பம், மல்யுத்தம், மல்லர்கம்பம் போன்ற பலபோர் விளையாட்டுகள் உண்டு எனவொரு விவாதத்தில் பேச, “நீ காந்தி ஊர்க்காரன், யோகா நாட்டுக்காரன், உங்கள் ஊரில் என்ன போர்க்கலை?” என ஆச்சரியமாகக் கேட்டனர். யோகா போன்ற விசயங்களே போர்க்கலையின் நீட்சிதான் என்று சொன்னால் அவர்களுக்கு அவையெல்லாம் முரணானவைப் போலத் தோன்றும். ஆச்சரியம் என்னவென்றால் நம்மாட்களும் வெள்ளைக்காரர்கள் மாதிரியே தற்காலத்தில் ஒரு நேர்க்கோட்டில் யோசிப்பது தான். ஒரு முன்முடிவை வைத்துக்கொண்டு யோசித்தால் எங்கிட்டும் போக இயலாது.

எல்லாக் கலாச்சாரமும் படிப்பினைகளைத் தரும். எல்லாக் கலாச்சாரமும் எதிரிகளிடமிருந்துத் தப்பிக்க யோசனைகள் சொல்லும், சந்ததிகளை விருத்தி செய்ய அனைத்து நடவடிக்கைகளையும் போதிக்கும். யாரையும் குறைத்து மதிப்பிடுவது நல்லதல்ல. கற்றுக் கொள்ள ஆசையாயிருந்தால், தலையைத் திறந்து வைத்திருந்தால் போதும், மெய்யும் விழும் பொய்யும் விழும், அதை சந்ததியினருக்குக் கடத்துவது மட்டுமே நம் வேலை, பொய்யாய் இருந்தால், அறிவியல் அறிவு ஒதுக்கித் தள்ளிவிட்டு சென்று கொண்டேயிருக்கும்.

செயற்கை அறிவுத்திறமுள்ளப் பாவைகள் ஏற்கனவே இணையத்தைப் படித்து அவற்றுக்குள் ஏதேதோப் பேசிக் கொள்கின்றன. மேலும், அவை, இணைய அகராதிகளில் இருக்கும் கெட்டவார்த்தைகளைத்தான் முதலில் கற்றுக்கொள்கின்றன. கொஞ்சம் யோசித்துப் பாருங்கள், நாம் பண்ணுகிற அரசியலையெல்லாம் அவை படித்துப் புரிந்து கொண்டால், இவய்ங்கக்கிட்ட இருந்து வந்தோமே என நொந்து இகழாதா, நம்மையெல்லாம். கரடியேக் காறித்துப்பிய குலம் என்றபேர் நமக்குத் தேவையா?

இதைப் போய் கற்றலும் சமூகமும் தொடரில் சேர்த்த என்னை என்ன சொல்ல? அதாவது கற்றலும் சமூகமும் தொடரில் 5வது பாகம் வந்துவிட்டது, ஆனால் சல்லிக்கட்டைப் பற்றியெல்லாம் ((எம்புட்டு நாளா??)) பேசும் 4-ஆம் பாகம், இன்ன்ன்ன்ன்ன்னும் ட்ராஃப்டில் கிடக்கிறது. ஆதலால், பாகம் நான்கு, வெசனப்படாதீய!

Advertisements

மதுரை, மதுரம்! மதுரம்!!

 அண்மையில், அவசர காரியமாக சில வாரங்களுக்கு பாரதத்திற்கு போய் வர நேர்ந்தது!

காய்கின்ற வெயில்தனில், ஆங்காங்கே தண்ணீர்பந்தலும் மோர் பந்தலும் அமைத்து சித்திரை தாகம் தணிக்கும் மதுரையில் மனிதம், அறிவியல், பூமி என எல்லாவற்றையும் யோசிக்கும் சிலரை சந்திக்க நேர்ந்த அனுவங்கள்!

சில வாரங்களில், பல புதியவர்களையும் உயரிய மனிதர்களையும் சந்திக்க முடிந்தது. என் தம்பியார் Muthukumar Natarajan குமரன், மிக சாதாரணமாகக் கூட்டிக் கொண்டு போய் சேர்த்தது பாரி V Perianan Elayapari அண்ணனிடம்… டோமினோ விளைவுகள் போல் வரிசையாக, உயிர் தொழிநுட்ப விஞ்ஞானத்தோடு சமூக வேலைகளையும் பார்க்கும் சங்கர் Sankar Aakam அண்ணனையும், அவரைத் தொடர்ந்து, தந்தை வியாபாரத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே அறிவியல் ஆய்வுகள் செய்யும் கோட்பாட்டு உயிரியலாளரான (Theoretical Biologist) Karthikeyan Ramanujam மெய்ஞான வழிகாட்டிகளையும் அவர் வழிசெல்வோர்களையும் இன்னும் பிற சமூகப் பற்றாளர்களையும் ஊருக்கு உழைப்பவர்களையும் காண நேர்ந்தது.

மிகக் குறைவான நாட்களேயிருந்தாலும் திடீர்திடீரென ஆட்களை நினைத்த நேரத்தில் சந்திக்க வைத்தவர் நம் இளையபாரி அண்ணன்.. இன்றைக்கு, அவரைப் பற்றி சில மாதங்களுக்கு முன் வந்த காணொலியைக் காண நேர்ந்தது, அதன் விளைவாய் இச்சிறு குறிப்பு.. மேலும் இக்காணொலி சமூகப் பொறுப்பாளர்களாக அவர்கள் செய்யும் விசயங்கள் பலருக்கு விருப்பமானதாகவும், ஆர்வத்தைத் தூண்டுவனவாகவும் வழிகாட்டியாகவும் அமையலாம்..

சங்கர் அண்ணனின் “பைந்தமிழ் மதுரை” நிகழ்ச்சிக்கு செல்லமுடியவில்லை, இருப்பினும் சில மணிநேர சந்திப்பில் நிறைய விசயங்களைப் பேச முடிந்தது. தன்னார்வராக, மதுரை பல்கலைக்கழகத்தில் மாணவர்களுக்கு பாடங்களை எடுப்பதையும் துளிர் வட்டாரத்தின் மூலமும் மற்ற அமைப்புகளின் வழியாகவும் சிறுவர்களுக்கான அறிவியல் விசயங்களைச் செய்து வருவதையும் அறிய முடிந்தது.

இவர்களுடன் மதுரை பல்கலையில் போய் கிராமப்புற மாணாக்கர்களுக்கு அறிவியல் ஆய்வு செய்வதற்கு வழிவகுக்க வேண்டும் என முனைந்து மதுரையிலேயே இருக்கும் பேராசிரியர்  Muruga Poopathi Raja, முருக பூபதி இராஜா அவர்களையும் காண நேர்ந்தது! சமீபத்தில் அவர்களின் அல்சைமர் நோயினைச் சார்ந்த ஆய்வுகள் தேசிய நாளிதழ்களிலும் மற்றும் உலகளாவிய அறிவியல் பத்திரிகைகளிலும் பாடப்பட்டன! (dx.doi.org/10.1016/j.celrep.2016.01.076) அறிவியல் ஆய்வில் சிறந்த ஆய்வாளர்களைக் கொண்டிருந்தாலும் அதற்குரிய சூழ்நிலை பெரிதாக இல்லாத போதும், அதில் இருந்து ஒரு ஆய்வுக்குழுவை உருவாக்கி பரிமளித்து வருபவர்கள் இராஜா அண்ணன்! நேற்று அவரின் மற்றொரு, பொதுமக்களுக்காக எழுதப்பட்ட சிறப்புக் கட்டுரையினையும் பகிர்ந்திருந்தார்கள்! http://www.spincotech.com/ebook/may2016/

ஆயினும் சென்னையில் இருக்கும் என்னுடைய உற்றத் தோழர்களும் ஆழ்ந்தத் தேடுதல் வேட்கை கொண்வர்களுமான தேவா Devaraj Ns, இராகுல் Rahul Ravindran,   ஜீவா Jeeva Malini ஆகிய நண்பர்களைக் காண முடியாமல் வரநேர்ந்தது. மன்னிப்பார்களாகுக..

வானியற்பியலர் சந்திராவின் தமிழ் கையெழுத்து!

 
பேராசிரியர். செ. இரா. செல்வக்குமார் அவர்கள் இவ்வார வல்லமையாளராக, கணித நோபலான ஏபல் பரிசை வென்ற பேராசிரியர் சீனிவாச வரதனாரைவல்லமை” பக்கத்துக்காகத் தேர்வு செய்திருந்ததைக் குறிப்பிட்டிருந்தார். அப்பொழுது வந்த விவாதத்தில் வரதன் அவர்கள் தமிழைப் போற்றுவதையும் அவர்தம் தமிழிலக்கிய ஆர்வத்தையும் அக்கட்டுரையில் குறிப்பிட்டிருந்தார். விவாதத்தில் கணிதவியலர் இராமானுஜனையும் மற்ற தமிழ் அறிவியலறிஞர்களைப் பற்றியும் பேசியிருந்தனர். அப்பொழுது தான், எனக்கு சந்திரசேகர் அவர்களின் கையெழுத்தைப் பற்றியும் அவர் ஏட்டில் தமிழில் எழுதியிருந்ததாய் குறிப்பிடப்பட்டதும் நினைவு வந்தது, அதை அவர்கள் பக்கத்தில் குறிப்பிட்டதையடுத்து, அதை தனியிடுகையாக இடும்படிக் குறிப்பிட்டிருந்தார்கள்.

புகழ்பெற்ற நோபலியர் சந்திரசேகரின் விண்மீன் காலவரையறையைக் குறிக்கும் படம்! எரிந்து முடிந்த விண்மீன்களின் ஆரத்திற்கும், சூரியனின் ஆரத்திற்குமான விகிதத்திற்கும், விண்மீன்-சூரிய நிறை விகிதத்திற்கும் ஆனத் தொடர்பு. விண்மீன் இறப்பு “பிண்டம்” எனக் குறிக்கப்பட்டுள்ளது!
அந்த ஏட்டின் “கையெழுத்துப் பிரதியின்” ஒரு பக்கத்தை, இயற்பியலர் பேரா. ஜி, வெங்கடராமன், அவர்களின் “Vignettes in Physics” நூல்கள் வரிசையில் வெளிவந்த ஒரு நூலான “Chandrasekhar and His Limits” (Univ. Press)-ல் அட்டைப்படத்தில் உபயோகித்திருந்தார்!
உண்மையில், அந்தப் படம் புகழ்பெற்ற இயற்பியலரான கியார்கி கேமௌ (George Gamow) அவர்கள், சந்திரசேகரின் கையெழுத்துப் பிரதியைப் பார்த்ததை வைத்து, கேமௌ அவர்களாலேயேத் திரும்பவும் “வரையப்பட்டது”! (ருஷ்யர் தமிழ் வார்த்தைகளை வரைந்திருப்பதால் தான் விட்டார்த்தம் பார்க்க வித்தியாசமாக உள்ளது!) அவரின் நூலிலிருந்து எடுத்ததைத் தான் வெங்கடராமன் தனது நூலில் பயன்படுத்தியிருந்தார்.
ஆயினும், இலக்கியமாக, வரலாறாக இல்லாமல், தமிழை கணித, இயற்பியல்– சேதியியல், வெப்பவியக்கவியல் , நரம்பியல் வழியாக அணுகியவர்கள் மிகக் குறைவாக இருந்தது/இருப்பது வருத்தமானது. எனக்குத் தெரிந்தவரை, கிஃப்ட் சிரோமணி மற்றும் அவருடன் உழைத்தவர்களின் ஆய்வுகளும் எனக்குப் பிடித்தமானவை! பேராசிரியர் தெய்வ சுந்தரம் நயினார் போன்றோரின் அணுகுமுறையும் கணினிமொழியியலில் வேலை செய்வோரின் ஆய்வுகளும் மொழி-அறிவியலின் கட்டமைப்புப் பற்றிய ஆய்வுகளை ஊக்குவிப்பதைக் காணும் போது மிகவும் மகிழ்ச்சியாக உள்ளது!

Cozying upto One Lingo at the cost of Other’s linguicide! –தற்குறித்தனமான ஒற்றை மொழிவாதமும் உலகநடப்பும்

( கீழே தமிழிலும்)  I was in a friend’s place for his son’s birthday party, a few weeks ago.  It happened that I have invited myself into a conversation, as the conversation was about how important to know Hindi is!  I am trying to be polite about the conversation, I must say that they were discussing how it would be to have a single language policy!  We are the people of hundreds of languages and dialects, and the “unity in diversity” is a great politicized slogan of all the time, whether you mean/understand it!

The conversation was between me and a duo, a Tamil-Pondicherry friend, who was from Indian Institute of Science (IISc), mentioned how bad was his experience at the institute, as he could not communicate (?!) well with the Northern Indian people.   Another Telugu-friend, who was also proposing or having an inclination towards having a lingua-franca-type approach.   My stance was not against learning a new language, in fact, I wish to be a polyglot, but bullying their own language and the culture, is not acceptable.

I was also from similar environments at IIT Madras and MatScience-like institutes and my experiences were not similar, although.  At IISc, our group had majority of Bengalis. I never had any problems mingling with such groups.  May be, I am not talkative, still I could learn about their hobbies, arts and philosophy.

Anyway, coming back to the conversation, it’s a normal scene with the typical conversation-backdrops, as people tend to have their own opinions and generalize the cases and propose these kinds of concepts.  And I wanted to explain them what the present-day language-equality enthusiasts are into and their efforts in making the languages survive in this web-influenced society.  More than that, the politicized version of sanskritization and Hindi imposition attract the general ‘juntas’ with the flaunting concepts based on one-language and one-world-type (It’s the motto of Ham Radio operators, however that’s different!).

So, I kept trying to continue my conversation, but the conversation was not well-taken, may be my “aggressive-villager” (no political pun intended! 😀 ) approach and I could feel that I was like obnoxiously pro-Tamil, in their view.   Therefore, my opinions could not reach them so good!  So, thought of sharing ‘my’ experiences, which is not based on an individualistic perspective, but I just wanted to show what is happening in our society.

First assumption, which the friends “might have had” during the conversation was, Tamils are the lingo-fanatics.  Most of the northern Indian people speak Hindi; the worst part is, I could not even convey that not all the northies are Hindi-speaking.  Hindi opposition has been almost a century old problem (late 1930s); similarly, imposing Urdu over East Pakistan was the reason for the birth of independent Bangladesh.  These are all old stories.

There are many language enthusiasts like Mani Manivannan (Info-techie), Aazhi Senthil Nathan (activist), Garga Chatterjee (Prof from ISI Kolkata), Joga Virk, Dhairya Kant Mishra, et al, were the key people for the recent Chennai conference for language equality held in last September 2015.

Even the prominent languages are suffering a lot in this IT era, then how about the language isolates and other fading northern-Dravidian languages?  There is always a mental dichotomy in dealing with these stuffs.   Anyway, you must know that there are plenty of foreign researchers who work on Tamil and there are constant inflow of Tamil-learning pupils in Polish, German, French universities and around the world.

Again, hundreds of times I have put the same thing in every conversation, but I feel no shame in sharing it again!  When I met with Prof. Ulrich Nikolas, Dr. Thomas Malten of Indology and Tamil dept of Koeln University, they have really tough time raising the funds for research.  They have been requesting the German, Tamil Nadu and Indian governments for the research grants to do research in Tamil.  Once, Dr. Thomas Malten was criticizing for my interest on ethnolinguistic research, as he was defending present-day need for Tamilology, he told me that how much works they have for centuries old Deutsch/German and its dialects, and

he asked me that “Tamil, aayira varushangal pazhamaiyaana oru mozhi! Aanaa adhukku eththanai akaraadhi irukku?? “(“Tamil is a language of thousands of years old!  But how many good lexicons you have?”), comparing the present-day Tamil scenario with other European languages.

Most importantly, the Tamil departments in the universities, around the world suffer a lot due to the funding and the diminishing enthusiasm (even its own people do not respect it!).  Worsening the situation further, Central government is not taking right actions for the Tamil departments in the Indian universities as well.  Whether you respect or disrespect or have discretion for your own language is the problem of an individual, but not supporting what others in need is definitely, a cruelty.

Even the EU has the toughest time and people start to think about the language equality and promoting the equality.  You may know that the EU languages (though De(utsch)nglish, Du(tch)nglish, Franglais, etc, are actually, not that much corrupted as we do to Tamil in Tamil Nadu.

At the same time, Scandinavian countries have been discussing on the mother-tongue based education as one of the fundamental rights, not only they were discussing, but also they have already implemented, encouraging and making proper arrangements in their schools for the students to learn/in their native tongue.  Tamil is also supported in their mother-tongue based education.

http://morsmal.no/index.php/ta/

But in Tamil Nadu, people do not even think about their own traditions and language.  It is viewed as an emotional thing to speak about the mother tongue.  You lose your language, you lose your identity.  As far as I have seen, people are not even in their first step of maturity to lose their identity.   It is that they speak out of charlatanry and nonsensical perceptions.   Any common man tend to take up a position, which is absolutely idiotic and ruthless.

One can be ignorant about what is happening around, but uttering on something, which you do not even know about, would definitely spoil the paths of the society.   Imposing something means you must be ready to be repulsed!

I used to playfully ask Dr. Thomas Malten of Indology and Tamil Dept of Koeln Univ.

“Neenga Tamizhara, Deutscheraa” (“Are you a Tamil or Deutscher/German?”),

and he used to reply

“Naan Tamil thaan, Thanjaavurkkaaran” (“I am a Tamil and a ‘native’ of Tanjavur/Tanjore”)

Seriously!  I think we have to take such people to Tamil Nadu! 😉
==============================
நண்பரின் பிள்ளையின் பிறந்தநாளைக் கொண்டாட அவர் வீட்டிற்குச் சென்றிருந்தேன்,  நான் இருந்தும் இல்லாமலும் இருக்கும் இடமானாலும் பற்பலப் புதிய ஆட்களைச் சந்திக்கும் வாய்ப்புக் கிட்டியது, வழக்கம் போல, அமைதியாக இருந்தவனை, தமிழ், இந்தி எனும் வார்த்தைகள் உசுப்பிவிட்டன.  சரி என்னப் பேசுகிறார்கள் எனப் பார்த்தால், நம் பக்கத்து பையன் ஒருவர், புகழ்பெற்ற இந்திய அறிவியல் கழகத்தில் முனைவர் பட்டம் பெற்றவர், இந்தி கற்காததால், எப்படியெல்லாம் வட இந்தியர்களிடம் கலக்க முடியாமல் இருந்தது எனக் குறைபட்டுக் கொண்டார்.   முதலிலேயேக் கூறிவிடுகிறேன், பலமொழிகள் கற்பதில் பிரச்சினையில்லை, ஆனால் ஒருமொழிக் கலாச்சாரம் என்பது உகந்ததல்ல.

நானும் அதே போன்ற சூழ்நிலையில் இந்தியத் தொழில்நுட்பக் கழகத்திலும், கணித அறிவியற்கழகத்திலும் அதே சூழ்நிலையில் அறிவியல் கழகத்திலும் இருந்தவன் தான், என்னுடையத் துறையில், என்னையும் என் சில தென்னிந்திய நண்பர்களையும்தவிர்த்து அனைவரும் பெங்காலிகள் (உருதுவைத் திணித்ததற்காக, தனிநாட்டை உருவாக்கியவர்கள் அவர்கள், என்பது பழைய கதை!).   அந்தச் சூழ்நிலையில் தான் நாங்கள் வேலையும் செய்தோம், பிற விசயங்களையும் பரிமாறிக்கொள்வோம்.  அதான் ஆங்கிலம் இருக்கே எனக் கூறினாலும் அவர் இசைவதாய் தெரியவில்லை.  புரிந்து கொண்டாலும் புரியாதது மாதிரிப் பேசினால் வரும் கோபம், சற்று வித்தியாசமாக, சாதாரண விசயத்தைக் கூடப் பேச விடாது.  அட இவ்வளவு விசயங்கள் சொல்ல வேண்டியுள்ளதே, ஏன் சிறிய விசயத்தைக் கூட சொல்லமாட்டேன் என்கிறோம் எனத் தோன்றியது.  ஆயினும், இது நமக்குரிய இடமில்லை என “வான்சுதை வண்ணம் கொண்டே” பேசாமல் விட்டுவிட்டேன்.

அதில் இன்னொரு தெலுங்கு அம்மையாரும் அவர் பங்குக்கு இந்தி மாதிரி ஒரு மொழி வேண்டுமெனவும், ஒரு மொழி-ஒரு தேசம் கொள்கையை வழி மொழிந்து எனக்கு சுருதி ஏற்றிக்கொண்டிருந்தார்!  அவர்களின் பொறுப்பற்றக் கருத்துகளாலும், ஒரு கருத்தை அணுகமுடியாதத் தன்மையினாலும் என்னுள் இருந்த கிராமத்தான் எட்டிப்பார்த்து சிலம்பம் சுற்றிவிட்டான்.  ஆனால் அவர்கள் நீயா-நானா காலத்தவர்கள், ஆதலால், என் வாதம் காற்றில் கரைந்த சூடமாகிவிட்டது!  கடுஞ்சொல் கிராமத்தான் போலக் கண்டனர்.  சரி கழுதை போகட்டும் எனவிடலாம் எனில், எனைப் பெற்ற ஆத்தாளையேப் பார்த்து வருடங்கள் பல ஆகியிருந்தாலும், தமிழ் ஆத்தாளின் ஆதிக்கம் (மன்னிக்க! தமிழ் மக்காள்! அம்மா, ஆதிக்கம் போன்ற வார்த்தைகள், வெள்ளம்பாதித்த உங்களைப் பாதித்த அம்மாவைப் பற்றியது இல்லை!) சும்மா விடுவதில்லை, அது தான் கிட்டத்தட்ட ஒரு மாதம் ஆகியும் இதை எழுதுகிறேன் போல!

தனிநபராய் ஒரு பிரச்சினையை அணுகுவதற்கும் ஒரு சமூகமாய் அணுகுவதற்கும் பல வித்தியாசங்கள் உள்ளன.  தனிநபராய் அணுகுங்கால், அப்படியே  என் வசதி, என் வாழ்க்கை, யாரையும் முடிந்த அளவு அமைதியாகப் போய்விடவேண்டும்.  சமூகமாய் அணுகும் போது நம் வசதியைப் பார்க்காமல் இருப்பது நல்லது.  அதைத் தான் சொல்ல முயன்றேன்!  இருக்கட்டும்!

வட இந்தியர்கள் அனைவரும் இந்தி பேசுவதில்லை என்பதையும், இந்த மொழித்திணிப்புக்கு கிட்டத்தட்ட நூறுவயதாகப் போகிறது எனவும் கூறத் தளைப்பட்ட எனக்கு, தலையிலேயேப்பட்டது போல் இருந்தது!  உருதுவைத் திணித்தார்கள், பங்களாதேசம் எனும் புது நாடு பிறந்தது! அதாவது, பிஹாரில் மட்டும் பத்துக்கும் மேற்பட்ட கிளைமொழிகள் உள்ளன, அவற்றில் தனித்தனியான
எழுத்துவடிவங்கள் வேறு உள்ளன. சில வாரங்களுக்கு முன்னர், மைதிலி மொழி பேசும் பிகாரிகள் போராட்டத்திற்கு அப்புறம், மத்திய கல்வித்திட்டப் பள்ளிகளில், தாம் பேசும் பொழியிலேயேப் படிக்கப் போராடி வென்றுள்ளார்கள்.  இது இந்திப் பேசும் மாநிலங்களிலேயே இந்திக்கு எதிராகப் போராடுபவர்கள் பற்றியக் கதை இது!!!  இதுக்கு மேல் என்ன சொல்ல??

பழம்பெரும் மொழிகளே, இந்த தொலைத்தொடர்பு விசயங்களால் தள்ளாடிக் கொண்டிருக்கிறது. செர்மனி, நெதர்லாந்து, பிரான்சிய இதர ஐரோப்பிய நாடுகள் எல்லாம், ஏற்கனவே டாய்ங்கிலீஷ் (செர்மன்), டங்கிலீஷ் (டச்சு), ப்ரான்க்லீஷ் போன்ற ஆங்கிலக் கலப்பிற்கு எதிராக வேலை பார்க்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.

இந்தியாவில், மணிமணிவண்ணன், கார்கா சட்டர்ஜி, யோகி விக்ரா, தைரிய காந்த் மிஸ்ரா, ஆழி செந்தில்நாதன் என இன்னும் பலர் கடுமையாக  மொழித்திணிப்பிற்கு எதிராகவும், மொழியுரிமைக்காகவும் தொடர்ந்துப் பேசியும் கருத்தரங்குகளை நடாத்தியும் வருகின்றனர்.

நான் பல முறைக் கூறினாலும் சலிக்காமல் கூற விரும்பும் பேரா. உல்ரிக் நிக்கோல்சு, தாமஸ் மால்டன் அவர்களின் தமிழ் மொழி ஆர்வமும், அவரகள் கொலோன் பல்கலையில் தமிழ்த்துறையை நடத்தப் படும்பாட்டையும் நேரில் பார்த்தும் கேட்டும் தெரிந்தவன். ஒரு வெளிநாட்டவர் “நான் தமிழன், தஞ்சாவூர்க்காரன்” எனக் கூற ஆசைப்படும் தாமஸ் மால்டன், என்னைக் கேட்டார், எங்கள் டாய்சு/செர்மனி மொழியின்  பேச்சுவழக்கு டாய்சுக்கு எவ்வளவு அகராதி பார்த்தாயா, ஆனால், உங்கள் பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் பார்த்த உங்கள் மொழிக்கு எவ்வளவு அகராதி உள்ளது எனக் கேட்டது மட்டுமில்லை, நான் வருத்தப்பட்டதை விட அவர் தான் மிகவும் வருத்தப்பட்டார்.  இவ்வளவு இடர்பாடுகளுக்கு இடையேயும், இன்னும் அவர்கள் அதே அளவு உற்சாகத்துடன் அத்துறையை நடத்திவருகிறார்கள்.

தொடர்ந்து, தமிழினைக் கற்கும் மாணவர்கள் எண்ணிக்கை அங்கங்கே உயர்வதும் குறைவதும் காணும் அதே நேரத்தில், செக்கில் பேரா. ஸ்வெலபில் அவர்களின் திறத்தாலும், போலந்தில் சிலப் பல்கலையின் தமிழ்த்துறையிலும் தொடர்ந்து பல மாணவர்கள் வருகிறார்கள்.  அவர்கள் மொழிகளை மதிக்க முடிந்ததால் தான் தமிழினை உணரமுடிகிறது.   இப்பொழுது மட்டும் ஐரோப்பிய மக்களுக்கு என்ன குறை, அவர்கள் மொழியில் தான் எல்லாம் இருக்கின்றன, ஆனாலும் மொழியுரிமையை முன்னெடுத்துச் செல்கின்றனர்.  ஆனால் நம்மவர்கள் இப்படி பண்ணுகிறார்களே!

இதில் ஸ்காண்டிநாவியன் நாடுகள், தங்கள் பள்ளிகளில் படிக்கும் மாணவர்கள், தங்களில் தாய்ழொழியில் கல்வி கற்பது ஓர் உரிமையாகப் பேசப்பட்டு வருகிறது.  அவர்கள் அதற்கான ஏற்பாட்டினை ஏற்கனவே செய்துவருகிறார்கள்.  தமிழ்வழிக் கல்விக்கான அவர்களின் இணையதளம்.

http://morsmal.no/index.php/ta/

நம் நாட்டில், நம் மக்களின் முரட்டுத்தனமான நிலைப்பாட்டை நினைத்தால் மிகவும் கொடுமையாக உள்ளது.   படித்தவர்களும் இப்படிப் பேசுவது மிகவும் முட்டாள்தனமானது.

சில நூற்றாண்டுகளேப் பேசப்படும் மொழிக்காரர்களே தங்கள் நாட்டிற்கு செய்வதோடு, நம் மொழிக்கும்சேர்த்து யோசிக்கிறார்கள்.   ஆனால், நாம் தாய்மொழிப் பற்றற்றும், போதாக்குறைக்கு  நம்முடைய மத்திய மாநில அரசுகளோ இருப்பதைக் கெடுப்பதோடு, சல்லிக்கட்டு, மொழிஆய்வு நிறுவனங்கள் எனக் கொடுப்பது போல் கொடுத்து, கெடுப்பதும் ஒன்றும் சொல்லும்படியாக இல்லை.  நாம் தான் விழிப்புணர்வோடு இருக்க வேண்டும்.    இதில் அவர்கள் கெடுக்கும் முன்னரே அவரவர் அறிவீனத்தால், கெட்டு குட்டிச்சுவராய் போவேன் என்றால் நீங்கள் போங்கள், செய்பவர்களைச் செய்ய விடுங்கள்.  நான் முன்பேக் கூறியது போல் நீங்கள் உங்கள் அடையாளத்தையிழந்துவிடும் அளவுக்கெல்லாம் பக்குவமானவர்கள் இல்லை, இருந்தும் இப்படியேத் தொடரலாம் என எண்ணினீர்களேயானால் வரும் தலைமுறையினர் விபரீதமான விளைவுகளைக் காண நேரிடும்!

#வாழ்கதமிழ்
#StopHindiImposition
#StopHindiImperialism

Jallikkattu – A hope for bringing the Tamils together!

There are discussions on why jallikkattu is given much importance and why many do not raise their voice against on other issues.   In my view,  along with the Jalikkattu, all the Tamil’s issues are interconnected.  Essentially, it all shrinks to a point that central and state governments are not listening to the people.  From JJ calling the flood-stricken people as  “Anbarndha Vaakkala perumakkalae” to photoshop works of CM and PM offices on the lighter vein. On a strong note, implementing and proposing vedic and agamic rules, proposing  hidden agenda on single-language policy to signing the new nuclear deals and they have agenda for ‘make in India’, but close the locals’ business,  exclusively for Tamils, not supporting the Tamil Departments in many universities by funding and not maintaining the chairs and even the specialized Central Institute for Classical Tamil research.  Every thing has one move, which I could never grasp, but the moves seem definitely against the people.

Anyway, we have been fighting for the rights or for the needs locally.  All the time, people have been fighting on their local issues, taking away the panchami lands by the political and don-like figures have been there for more than 20 years. And rupturing the eco-systems, be it the local lakes or mining, every issue has been dealt by the locals and they keep on fighting. Only thing is Chennai has been isolated with its own news and celebrations, not the majority were interested in others’ problems.

I can give an example from the smallest part, in which we have been living for more than 50 years, it has a few streets. For you, the electricity problem was in limelight only for this decade, even though Chennai was not very much affected, it was reflected in the political ways. However, we have been living such conditions nearly 30 years (there was no electricity before, as it was a newly created area), and most importantly, our place is very close to Madurai airport (just 2kms away)! We also still fight for our rights, write petitions and etc. The officers who are lenient in filling the Chennai lakes with buildings, actually create a lot of troubles in our place, telling that we live in water catchment area, and the local kanmaai is approximately 150 meters away, even during the heavy rains, it does not enter into our area, so we are relatively in the safer and legally not violating area. Even such a small area with less than 100 families has many issues, so each has its own intensity!

Fishermen community from the Nagercoil, they have their own issues, many have cancer which is due to the reason that the beach sand has radioactive material! There the conditions are very natural, we can not avoid that, still we need to adapt to the situation. But the situation takes a big turn, when we oppose the Koodankulam project, many point that we have electricity problem, we need them at any cost. in a reactor, here we are going to use the same radio-active material in an intensive way!

We can not complain others for their discreetness on such issues, However, I see the jallikkattu issue reinforces all the problems to a single point, I think, it is because that many are still villagers in their heart and looking for their roots in various ways, as the globalized world swallows them in.  Though Jallikkattu, Silambam, Kalari and other martial arts were sporadic,  even at 2 or 3 generations back from our time, we still have the ‘genetic’ vibrations in the back of our heads!  If the jallikkattu will happen, against the court’s verdict, it may be a good indication that, we would join our hands together to speak of other atrocities, in the name of globalization and political agenda.  So, it might be a great start!

#‎SaveJallikkattu‬ ‪#‎JallikattuOrdinance‬ ‪#‎WeNeedJallikattu‬

நீயா நானா- சல்லிக்கட்டு!

எனக்கு, மாடு அணையும் விருப்பம் இன்னும் உண்டு!

நீயா நானா நிகழ்ச்சியில் சல்லிக்கட்டை எதிர்ப்பவர்கள், என்ன மனநிலையில் நிகழ்ச்சிக்கு வந்திருந்தார்கள் என விளங்கவில்லை!

எங்கள் குடும்பங்களில் எங்களுக்குத் “தெரிந்து” யாரும் சல்லிக்கட்டுக்குப் போனார்களா எனத் தெரியவில்லை.  ஆனாலும் பெரியப்பா/சித்தப்பாக்கள் பிச்சைராஜன், நடராஜன், சந்திரசேகர் (அட.. அனைவரும் மாடசாமிகள் வெண்விடையேறும் வீமன் நாமம் கொண்டோர்!), மேல் நிறைய சந்தேகம் உண்டு!

என் அப்பா சில முறை “பார்ப்பதற்காக” சென்றதாகக் கூறியதாக ஞாபகம், நான் மாடு அணைய வேண்டும் எனக் கேட்கும் போதெல்லாம், என் அம்மா மிக எளிதாகத் தடுத்துவிடுவார்கள்.  சிறுவயதில், அவனியாபுர சல்லிக்கட்ட்டைத் தாண்டி ஓடிவரும் காளைகள், திடீர் திடீரென்று அங்கங்கு வெறித்து ஓடிவருவதைக் கண்டிருக்கிறேன்.  சிறுபயலாக நின்று கொம்பைப் பிடித்து அப்படியேத் தலைக்கு மேல் சுற்றி விட்டடிக்கவேண்டும் எனத் தோன்றும்.  ஆனால், சல்லிக்கட்டு இல்லாத நேரத்திலேயே, சும்மா போய்க் கொண்டிருக்கும் காளைகள் பலமுறைக் குத்தித் தூக்கி எறியப்பட்ட அனுபவங்கள் பல உண்டு.

எனக்கென்னவோ என்னுடைய இந்த அனுபவத்தை வைத்து எதிர்த்திருந்தால் கூட, அதில் ஒரு அர்த்தம் இருந்திருக்கும் போல.. நிகழ்ச்சியில் பேசியவர்கள் எதற்கு எதிர்த்தார்கள் எனத் தெரியவேயில்லை.  மண்ணுக்குத்திக் காளையிடம் தூரத்தில் நின்று வீரவசனம் பேசியது போல் ஆகிவிட்டது.   ஆனால் சல்லிக்கட்டு வேண்டுமெனும் அந்த அறிவார்ந்த ‘கிராமத்தான்கள்’ bibliography-பனுவல் உசாத்துணை முதற்கொண்டு தந்தும்,  நாகரீகவாதிகளின் சொல்லாடல்கள் மிருகவதை,  கிராமத்தான், காட்டுமிராண்டி, புலியையடக்குக, கொஞ்சமேக் கொஞ்சமாய் பெண்ணியம்- சல்லிக்கட்டு செல்பவரின் அம்மா/பெண்டாட்டி உணர்வுநிலை வழியாக, என்பனத் தாண்டி கொஞ்சம் கூட நகரவில்லை.

ஒரு கொரியன் படத்தை (தமிழ்ப்படுத்தியதை)ப் பார்க்கும் போது, அதில் உள்ளக் குழந்தை அப்பாவை “டாடி” என அழைப்பது போல் குரல்படுத்தியிருந்தார்கள், தமிழில் பேசியவர்கள்; (என் மனநிலை அடப்பாவிகளா..!) இதில் கூத்து, அவர்கள் மொழியில், “அப்பா, அம்மா”வென்றே அக்குழந்தை அழைத்திருக்கும்!  அடடே! எப்படியானது எம் தமிழ்ச்சமூகம்…  இம்மாதிரி விவாதங்களில், தமிழ் “பண்ணி” மொழியாக ஆகியே விட்டது!  கடைசியில், பரிசு நிறைய ஆங்கிலம் பேசிய அந்த தமிழ் அம்மையாருக்கு வழங்கப்பட்டது, ஆயினும் அவர் அதைக் கவனித்தது போல் தெரியாதது கண்டு, கோபிநாத் அவர்களின் நக்கல் “ரொம்ப தமிழ் பேசியதால் உங்களுக்குப் புரியவில்லை போல!!”  😛

கிராம வழக்கங்கள் முழுவதும் புரியாத, ஆடு மாடு நேரடியாக வளர்க்காத ஒரு கிராமத்தான் எனினும், எனக்கும் மாடு அணையும் விருப்பம் இன்னும் உண்டு!
#SaveJallikkattu

பிறமொழி எதிரியா? அல்லது மொழித்திணிப்பு எதிரியா ? – ஒரு மேலோட்டமான வாதம்!

ஏன் இப்பொழுது #StopHindiImposition #StopHindiImperialism போராட்டம் எனவும், தமிழ் தமிழ் என எதற்குப் பேசுகிறீர்கள், மற்ற மொழிகளைக் கற்க வேண்டாமா எனவும் கேட்ட நண்பருக்கானப் பதில் இது.

எனக்கும் தங்களின் கேள்விகளில் எந்தப் பிரச்சினையுமில்லை.  இது அரசியல் சார்ந்த மொழிப் போராட்டம், இதை இப்பொழுது தடுத்தால் தான் உண்டு, இந்தி சொல்லித்தருபவர்களும் படிப்பதற்கு வசதியும் நம்மிடத்தில் இல்லாமல் இல்லை, அதையும் தாண்டி உட்புகுத்துவது தானேப் பிரச்சினை.

பிரதமர், எனக்கு இந்தித் தெரியாமல் போயிருந்தால்?? என்று கூறுவதும், நேதன்யாகு இந்தியில் வாழ்த்து அனுப்பியிருந்தார் போன்ற சப்பைக்கட்டையும் என்னவென்று சொல்ல? எனக்குக் கூடத் தான், தமிழேத் தெரியாத, என் செர்மன் நண்பர்கள் தமிழில் வாழ்த்துக் கூறுவார்கள்.  அவர்களுக்கு அப்படிக் கூற வேண்டிய அவசியம் என்ன வந்தது. ஒரு மனிதன் எதில் கேட்டால் மகிழ்ச்சியுறுவானோ அதில் வாழ்த்துகிறார்கள்.  நாம் அவர்கள் மொழியை மதிக்கிறோம், அவர்கள் நம்மொழியை ஏற்றுகிறார்கள்.

ஆயினும் என்னுடைய செர்மன் பேராசிரியர் நண்பர்கள், நாம் பேசுவதை விட நல்ல தமிழ் பேசுபவர்கள்!!  அதில் ஒருவர், தமிழுக்காக அகராதி எழுதுகிறார்.  அவர் சொல்வது ஒரு விசயம் தான், நூற்றாண்டுக் கணக்கான ஒரு மொழிக்கு (செர்மன்) ஆயிரக்கணக்கில் அகராதி, அதுவும் ஒரே மொழிக்கு, வட்டார வழக்குக்கான அகராதியே அவ்வளவு உள்ளன; ஆனால் ஆயிரக்கணக்கான வருடங்கள் பழமையானத் தமிழுக்கு விரல் விட்டு எண்ணக்கூடிய அளவுக்கே அகராதிகள் உள்ளன.. அப்படியெனில் எந்த அளவுக்கானது உங்களுடைய தமிழின் மீதான மரியாதை என்பது.   இதற்கு கட்டாயம் நம்மிடம் பதில் கிடையாது, தவிர, கணித்தமிழ், மற்றும் புதிய துறைசார்ந்த வார்த்தைகள், தொல்காப்பியம் நன்னூல் கூறும் வழியில் உருவாக்கும் நண்பர்கள் ஏராளம் பேர் உள்ளனர்.  அவர்களால் தான் தமிழ் விக்கிப்பீடியாவும், விக்சனரியும் உருவாக்கப்படுகிறது.

எல்லா மொழியையும் பயில்வோம், ஆனால், திணிக்க முற்படுவது நல்லதல்ல.  சப்பான், செர்மன், பிரான்சு, ஸ்பெயின், போர்த்துகல், இரஷ்யன் என எல்லா ஊரிலும் அந்த மொழியிலேயே விஞ்ஞான ஆய்வுகள் நடக்கிறது. இவ்வளவு ஏன், என்னுடைய ஆய்வுக்கழகத்தில் (செர்மனி), பக்கத்தில் உள்ள ஒரு ஆய்வுக்குழு மொத்தப் பேரும் ரஷ்யர்கள், அவர்களின் ஆய்வறிக்கை, பேசுவது, ஆய்வுக் கூட்டம் என அனைத்தும் ரஷ்யன் தான்.  ஆய்வு வெளியில் வரும் பொழுது, ஆங்கிலத்தில் வர வேண்டியது அவசியம் தான்.  அதற்காக ரஷ்யனில் வேலையாற்றக் கூடாது என எதாவது உள்ளதா என்ன?!

ஆங்கிலக் கலப்பில்லாமல்.. என்பது சரியானக் கேள்வி தான், அதற்காக அது சரியில்லை என்பதால், ஆங்கிலத்திலேயோ அல்லது வேறு மொழியிலேயோ மொத்தமாக மாற்றுதல் என்பதும் சரியன்று.    மொழியானது வளரும் பரிணமிக்கும் முன்னும் பின்னும் போகும், ஆனால் அதற்கு காரணம் மக்களூம் சமூகமும் தான்.  இது தான் உயர்ந்தது என்று சொல்வது எதன் அடிப்படையிலானது என்பதும் மிக முக்கியம், அதற்கு விஞ்ஞான ரீதியாகவும், இலக்கியரீதியாகவும் ஆய்வுகள் நடக்க வேண்டும்.   விட்ட இடத்திலிருந்து ஆய்வினைத் தொடர வேண்டும், அதற்குப் பணம் வேண்டும், அதற்கு நம்மை நம் அரசாங்கம் மதிக்க வேண்டும். அதனால் விளையும் போராட்டம் இது. தங்களுக்குத் தெரியுமா எனத் தெரியவில்லை, தமிழில் ஆய்வு செய்வதற்கும், தமிழ் தொல்லியலில் ஆய்வு செய்வதற்கும் எவ்வளவு முட்டுக்கட்டைகள் உள்ளன என?  தொல்லியல் துறை ஆட்களிடம், அதுவும் வட இந்தியர்களாய் இருந்தால், சிந்து சமவெளி பற்றியோ, ஆதிச்ச நல்லூர் பற்றியோப் பேசினால், வெகு எளிதாக உங்களை அடுத்த முறை காணும் போது ஒதுக்கிவிடுவார்கள், அதில் ஏன் ஆய்வு செய்ய வேண்டும் என முட்டாள்தனமாய் கேட்ட ஆய்வாளர்களையும் பார்த்திருக்கிறேன்.

தமிழை வைத்து ஏன் உங்களால் ஏதும் செய்ய முடியவில்லை? சில ஆயிரம் வருடங்கள் பழமையான, தமிழில் எழுதப்பட்ட சட்டியும் பானையும் உலகில் பல மூலைகளில் கிடைக்கின்றன. எகிப்தியர்களுடனும் ரோமானியர்களுடனும் வணிகம் செய்வதனால், நம் முன்னோர்கள் எல்லோரும் அந்த மொழியைக் கற்றுத் தான் வணிகம் செய்தனரா? பிற மொழியைக் கற்றுக் கொள்வதில் ஆர்வம் இருக்கட்டும் நல்லது. நாம் ஏன் நம் பெற்றோருக்குப் பிறந்தோம், புகழ் பெற்ற ஆட்களுக்குப் பிறந்திருக்கலாமே போன்று பேசுவதே இப்படி உரைப்பது. இவ்வளவு யோசிக்கும் தங்களுக்கு, நம் மொழியை வைத்து ஏன் ஏதும் செய்ய முடியவில்லையென யோசியுங்கள், அதற்குரிய மாற்று என்னவோ அதை யோசிப்போம், அதை விட்டு விட்டு மொழியை அழிப்பதற்கான வேலைகளைச் செய்வது எவ்விதத்திலும் அழகல்ல.

மேலோட்டமான வாதத்தில் எனக்கும்  நம்பிக்கை கிடையாது, இருந்தாலும் எல்லோரும் ஆய்வாளராய் இருந்து தான் இதைச் செய்யவேண்டும் என்ற அவசியமும் கிடையாது.  அதனால், இதைச் சரியான ஓட்டமாக உணர்ந்தால், ஆதரவு தாருங்கள்! 🙂

#வாழ்க_தமிழ் #StopHindiImposition #StopHindiImperialism.

தமிழ் சீர்திருத்தங்கள் பற்றிய விமர்சனம்

ஜேம்ஸ் வசந்தன் இப்படி சீர்திருத்தலாம்! என எழுதியக் கட்டுரைக்கான என்னுடையக் கருத்தும் எதிர்வினையும்.
Nageswaran R says:
September 9, 2015 at 6:17 am

ஏன் சரிகமபதநி ஏழு சுவரங்கள்? அதிலும் ச ப சுரபேதமற்றது? ஏன் பன்னிரெண்டின் மூல (12th root) இடைவெளியில் ஸ்வரங்கள்? தாங்கள் இந்தக் கேள்வியைக் கேட்கும் முன்னர், அதன் அடிப்படையைப் புரிதல் நலம். யாரோ செய்தவர் ஒரு வசதிக்காக செய்தது, தற்காலத்தில் மூளை நரம்பியல், உளவியல் அடிப்படையில் பார்க்கப்படுகிறது, அது குறித்தும் விரிவான ஆராய்ச்சிகள் நடைபெற்று வருகிறது. தாங்கள் கூறுவது போல் காணின், எல்லாரும் ம், ம்ம், என மோர்ஸ் குறியீட்டிலேயே கூடப் பேசிக் கொள்ளலாம்.
Reply

James Vasanthan says:
September 9, 2015 at 6:41 am

என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள் நாகேஸ்வரன்? சற்று விளக்கமாக கூறவும். தமிழ் மொழி விவாதத்திற்கு வரும் பலர் உணர்ச்சிவசப்பட்டு வாதிடுவதுண்டு. நீங்கள் அப்படியென்றால் நான் இதில் கலந்துகொள்ள விரும்பவில்லை. கருத்துப் பரிமாற்றம் என்றால் அணியமாகிறேன்.
Reply

அடிப்படையில் நான் ஒரு கட்டுமான/குவாண்ட  இயற்பியலன் (foundational physicist and information theorist ); மூளையியலில் ஆய்வு செய்பவனாகவும் மொழியியல்சார் ஆய்வுகளில் விருப்பமுள்ளவனாகவும் இதைக் காண்கிறேன். அதன் அடிப்படையிலேயே என்னுடையக் கருத்தையிட்டிருந்தேன். ஆயினும், ஒரு யோகியாக இருந்தாலும் விவேகானந்தர் எப்படி தன் தாய்க்காக உணர்ச்சிவசப்பட்டாரோ, அது போல் உணர்ச்சிவசப்படுவதிலும் தவறில்லை எனவேத் தோன்றுகிறது.

தங்களின் கட்டுரை எதன் அடிப்படையில் ஆனது? தற்காலத்திய மனிதருக்கான வசதிகளாகத் தாங்கள், ஏற்றலும் மறுத்தலையும் செய்யலாம் என்கிறீர்கள். மொழி எப்பொழுதும் வளரும் மாறும் தன்மையுடையது என்பதை மொழியியல் வரலாற்றிலிருந்துக் காணலாம். ஆனால் அதை யார் செய்கிறார்கள் என்பதும் மிக முக்கியமானது. ஒருவருக்கு ஒரு விசயத்தின் முக்கியத்துவம் தெரியவில்லை என்பதற்காக அதை மாற்ற முயலுவது எப்படி என விளங்கவில்லை.

சங்கம் வைத்து வளர்க்கும் பொழுதும் தமிழில் ஆய்வு செய்த சான்றோர்கள் தான் அதைச் செய்தனர். போகிறப் போக்கில் எடுத்தேன் கவிழ்த்தேன் என என்ன செய்கிறோமெனத் தெரியாமல் அதைச் செய்யக் கூடாது. அடிப்படை இலக்கணங்கள், ஏற்கனவே மனிதனின் வசதிக்கேற்பத் தான் உள்ளது. இப்படிக் குறுக்கிக் கொண்டே சென்றால், மோர்ஸ் குறியீடு மாதிரி பேச வேண்டியது தான் என அதனால் தான் கூறினேன்.  பாடலைப் பாடும் பொழுது ஏற்படும் அபசுரத்தையோ, பிழையையோக் காண எனக்கு இசையறிவுத் தேவையில்லை.  காது இருந்தாலேப் போதும் அதை என் கலாச்சார வளர்ப்பும் மரபணுஅறிவும் சொல்லும்!

மனிதனின் மூளையில் எப்படி மொழி உதித்து, இசையாக வளர்ந்தது? அதன் அடிப்படையிலும் மூளை செயலாற்றும் விதத்திலும் தான் இலக்கணங்கள் வரையறுக்கப்பட்டன எனத் தற்பொழுது உள்ள ஆய்வுகளில் கண்டு வருகிறோம். ஆக,  வல்லின, இடையின, மெல்லின விசயங்கள் மற்றும் இயல்பிலேயே அதிக வளங்களைக் கொண்ட தமிழிலக்கணமும் அதன் வரிசையிலேயே வரையறுக்கப்பட்டன. அந்தக் காலத்து தமிழ் பேராசிரியர்கள், ஆசிரியர்கள் ஒரு பாடலைப் பாடும்பொழுது அதன் சந்தத்தோடு தான் பாடிக் காண்பித்தார்கள், ஆக ஒவ்வொரு விசயமும் ஒரு சந்தத்துடன் தானே வருவதன் காரணம் மொழியிலக்கணத்தின் பின்புலத்தால் தான்.  நம் சமூகம், இயல்பிலேயே இசைச் சமூகம், பிறப்பிலிருந்து, சாகும் வரை, இசையை இன்னும் கொண்டிருக்கும் ஒரு சமூகம். படங்களில் பாடல்களை இணைக்கும் தன்மையையும் அதனால் தானே வந்திருக்க முடியும். தற்பொழுது அதன் தன்மை நகரங்களில் குறைந்திருக்கலாம். அதற்காக இச்சமூகத்தில் இசையே இல்லை, அதனால் தேவையில்லை எனச் சொல்வது போல் இருக்கிறது தங்களின் கட்டுரையின் போக்கு.

மதன் கார்க்கி, செயமோகன் எனத் தொடர்ந்து எழுத்து மாற்றம் அது இது எனத் தொடங்கிவிட்டார்கள். அவர்கள் சொல்லும் சப்பைக் கட்டுகள் எல்லாம், அடுத்தத் தலைமுறை.. அடுத்தத் தலைமுறையினர் முட்டாள்களாயும் பொறுமையில்லாதவர்களாயும் தான் இருப்பார்கள் என முடிவுக் கட்டிவிட்டார்களா எனத் தெரியவில்லை.  அடுத்தத் தலைமுறைக்கு எனப் பண்ண வேண்டிய மிக முக்கியமான விசயங்கள் பல உள, அவற்றில் கவனத்தைச் செலுத்த வேண்டிய நேரமிது, தண்ணீர் வளம், புவிச்சூடேற்றம் என ஆயிரம் பிரச்சினைகள் உள்ளன.  தங்களைப் போன்றோர்கள் நினைத்தால், இதற்கு ஆயிரம் பேரை இழுப்பது போல், அந்த மாதிரி நல்ல விசயங்களுக்கு ஆயிரம் பேரை இழுக்கலாம்.  இனி வரப் போகும் தலைமுறைக்கெனக் கூறிக் கொண்டே  ஏற்கனவேத் தமிழ்த் தெரிந்த கோடிப் பேர்களின் கண்களைப் பிடுங்கும் வேலை நடக்கிறது. இருப்பவர்களுக்கு முடிந்தால் செய்வதற்குத் தானே நாம் அனைவரும் உழைக்கிறோம். சீர்திருத்தத்திற்கு என்ன அவசியம் வேண்டியுள்ளது? காஃப்காவின் கதையில் வருபவன் இருக்கும் மொழியைக் கொண்டு, புது மொழிக்குத் தன்னைத் தானேப் பழக்கபடுத்துவது  போல் நாம் செய்ய வேண்டாம்.

தங்களைப் போன்ற பிரபல்யமானவர்கள் இதைச் செய்யும் பொழுது, தேவையில்லாதக் கவனக்குவிவு ஓரிடத்தில் உண்டாவதால், தமிழியலில் ஆய்வு செய்பவர்களையும் வெளிவாரா விசயங்களை வெளிக்கொணர வேலை செய்பவர்களையும்  கேலி செய்வது போல் உள்ளது.

ஒரு சின்ன எடுத்துக்காட்டு: நான் இருக்கும் இடத்தின் அருகில் உள்ள பல்கலைகளில் (Koeln University and Bonn University) தமிழ் மற்றும் இந்தியவியற்துறை உள்ளன, அதில் செர்மன் தமிழ் ஆய்வாளர்கள் நிறையப் பேர் உள்ளனர்.  அவர்கள் எல்லாம் செய்வது, தமிழுக்கு நல்ல அகராதியை உருவாக்குவது, அதைக் கணித்தமிழுக்குத் தக்கன செய்வது போன்ற வேலைகள் தான். பிரஞ்சு தமிழியலாளர்கள், பா இலக்கணங்களுக்கு இணையான நிரலிகளைக் கணினி அறிவியலின் துணை கொண்டு செய்கிறார்கள். இங்கு ஒரு நண்பர் கூறியது போல் உங்களின் இக்கருத்தால், இனி நிறைய கவிஞர்கள் வர முடியும் என்பது மிக வேடிக்கையானது.  ஒரு மொழியின் அடிப்படையைக் கூடப் புரிந்து கொள்ளாமல் என்ன கவிதை வேண்டிகிடக்கிறது.

நம்மால் அந்த வெளிநாட்டாட்கள் போல் தமிழுக்குச் செய்ய இயலாது எனும் பட்சத்தில், குறைந்த பட்சம் இருப்பதைக் குலைக்காமல் இருப்பது நலம்.